Een nieuw beeld maken is niet moeilijk!
"Een beeld maken is helemaal niet moeilijk" hoorde ik Henk Visch onlangs op de radio zeggen tijdens een autoritje. "Je moet gewoon in het midden beginnen en dan komt het vanzelf. Op een gegeven moment is het af, dat kondigt zich aan". Net zo vederlicht als deze visie op beelden maken klinkt de jongensachtige stem van Visch en zijn rijk gevarieerde oeuvre toont waar dit toe leidt.
Kunstroute Leiden
Komende weekend (24 en 25 september) is de kunstroute in Leiden. Van harte welkom om een kijkje in mijn atelier te nemen. Alleen al in het bedrijfspand waar ik mijn atelier heb, Haagweg 4, zijn dan 55 ateliers te bezoeken. Er is veel en heel gevarieerd werk te zien én te koop. Tegen vaak gunstige prijzen, omdat je rechtstreeks bij de kunstenaar koopt (en niet via een galerie).
Als je op deze website onder 'Werk' kijkt, dan tref je bij iedere afbeelding (N.B. even op de afbeelding klikken) de prijs, waarvoor het betreffende schilderij of de tekening tijdens de kunstroute te koop is.
In totaal stellen 175 ateliers en galeries hun deuren open tijdens de kunstroute. Vanaf 20 september is het routeboekje met plattegrond gratis verkrijgbaar bij de balie van Museum De Lakenhal (Oude Singel 28/32) en in het Visitors Centre Leiden (Stationsweg 41).
Ik ontmoet je graag tijdens de komende kunstroute!
Folkstone Triennale
De Folkstone Triennial is een internationale kunstmanifestatie in Folkstone die ik iedereen van harte aanbeveel voor een bezoek. Al was het maar om de prachtig aan het Kanaal gelegen vervallen bad- en havenplaats Folkstone zelf, waar je vanaf de krijtrotsen Frankrijk aan de overzijde van het water kunt zien liggen. Ik dwaalde er woensdag 24 en donderdag 25 augustus rond. De Triennale voert je langs 19 nieuwe (en 8 permanente uit de eerste editie) kunstwerken en een scala aan locaties: van een op een heuveltop gelegen Mortello toren (uitkijktoren uit de Napoleontische tijd) aan de oostkant tot aan Sandgate aan de westkant, via vervallen winkelpanden, een oude kerk en het met groen overwoekerde treinstationnetje in de haventerminal vanwaar ooit de veerboot richting Frankrijk vertrok.
Een wereld zonder ons?
Onze samenleving draait op wetenschap en techniek en op ons vertrouwen, dat die in staat zijn in onze behoeften te voorzien en onze problemen op te lossen. De vraag is, of dat vertrouwen wel zo terecht is. Want het gaat regelmatig mis. Enkele maanden terug ontplofte de kerncentrale in Fukushima. Wat zo'n ramp pijnlijk duidelijk maakt, zijn de lemen voeten waarop onze hightech dromen steunen: namelijk wij zelf, de mens... Nadat de extreme hitte van de meltdown de vernuftige techniek van de centrales van Fukushima in een rokende schroothoop had veranderd, begon een proces van verwarrende berichtgeving, verwoede pogingen om de centrales onder controle te krijgen en haperende hulpverlening. En passant verruimde de Japanse overheid de veiligheidsnormen voor radioactieve stralingsbelasting.
Schuldige landschappen en schuldige beelden
Een recent beeld dat op mijn netvlies gegrift staat, is een foto van de oever van Utøya, met her der verspreid over de rotsen en de bodem levenloze mensenlichamen in soms vreemde houdingen. Een jonge vrouw op de rug liggend, haar armen krachteloos uitgespreid. Een jonge man, ongemakkelijk op zijn zijde gedraaid, de schoenen nagenoeg in het water. En dat in een intens groene en prachtige natuurlijke omgeving, waarbij majestueuze naaldbomen op de oever zich spiegelen in het water.
Buiten schilderen
Dit voorjaar (2011) heb ik voor het eerst weer eens een aantal keren buiten geschilderd. Deels uit noodzaak, omdat mijn zolderatelier met de zon aan de hemel erg heet wordt. Maar ook omdat ik weer eens wilde ervaren, hoe het is om naar de waarneming te werken. Om 'in je onderwerp te zijn' en licht, kleur en schaduw te zien veranderen met het verstrijken van de tijd. Dat is anders dan ik gewend ben: doorgaans werk ik in mijn atelier aan de hand van foto's en schetsen.